Παίζοντας με την φωτογραφική και με την gallery 
Everybody’s Free
Ελλείψει ενδιαφέροντος για συλλογή, έχει μόνο videaki αυτή τη βδομαδα! Οι στίχοι είναι από μια έκθεση της Mary Schmich στη Chicago Tribune με τίτλο Advice, like youth, probably just wasted on the young (άνω τελεία) αξίζουν 
Συννεφιές
Μουντρούχικος καιρός απ’ το πρωί, ευκαιρία σκέφτομαι να μην κατέβω γραφείο το απόγευμα και να χουχουλιάσω λίγο στο σπίτι. Πήρα επιτέλους χτυπητήρι για φραπέ (κερνάω όταν βγει ο ήλιος :Ρ), κατέβασα την υπόλοιπη season του Dexter [Ένα διαλειμματάκι* για αδιάφορο ποστ(ακι) και θα επιστρέψω Dex. Το σενάριο δεν είναι τίποτα το σπουδαίο (σχώρα με μιμημακη), αλλά ο χαρακτήρας του Dexter έχει το ενδιαφέρον του. Αστυνομικός, serial killer που σκοτώνει δολοφόνους, κυνικός, χιουμορίστας με προβλήματα κοινωνικοποίησης. Τα βράδια είναι το καλύτερο υπνωτικό (εεε μετά τον Σέρλοκ)!] και χώθηκα στο κρεβάτι!
Θυμάμαι παλιά πως αντιδρούσα σε ανάλογους “κεφάτους” καιρούς! Με δυσκολία σηκωνόμουν απ’ το κρεβάτι, κλειστά παντζούρια, έλεγα τα απαραίτητα (“καφές;” …και πιο μετά …”πίτσα;”), και εννοείται δεν έβγαινα απ’ το σπίτι πριν βραδιάσει. Ή μάλλον δεν έβγαινα απ’ το σπίτι καθόλου. Βελτιωμένος!
Τη Δευτέρα μας άφησε ο Ronnie James DIO. Μεγάλη μου αδυναμία στο Λύκειο. Καημό το είχα τότε, που δεν έκαναν ένα αφιέρωμα στο Jammin για τους Rainbow, μιας και youtube δεν υπήρχε.
Όλη η γειτονιά πρέπει να είχε μάθει τη live έκδοση του Mistreated (μαζί και κάτι στριγγλιές), ειδικά τα καλοκαιριά πρέπει να ‘μασταν το πιο φασαριόζικο σπίτι. Τώρα μας εκδικούνται το Πάσχα και γενικά όποτε κάνουν bbq. Bastards! Σπάει η φωνή μουυυ σιδέρααα vs I’ve been mistreaaaaaated 1-1!
Κατέβασα την καινούρια ταινία του συμπαθέστατου Grondin, αλλά δυστυχώς δεν βλέπεται. Θριλεράκι της κακιάς ώρας (4.0). Super fast forward. Το Mary and Max απ’την άλλη, γλυκό, ωραίο OST, σούπερ φώνες (7.0).
* αυτό με τα υποκοριστικά πρέπει να το κόψω, δεν ταιριάζει με το βαρβατίλικο (χουατ;) προφίλ μου
ΥΓ. Καφές + λουκουμάκι με άρωμα λεμόνι (10)
Καλό τριήμερο!
Προσωπική Blogόσφαιρα
Τελευταία έχω πιάσει τον εαυτό μου να πατάει αρκετά ριφρές σε συγκεκριμένα blogs (Μιμή Μάκη γράψε κάτι αγόρι μου πια!) και αρχίζει να μου την δίνει.
Ένας χρόνος στο Νησί
Ένας χρόνος και κάτι γιατί είναι κάτι μέρες (μωρέ δεν λες βδομάδες καλύτερα;) που γράφω και σβήνω. Πιο πολύ σβήνω για να είμαι ειλικρινής.
Το είχα καιρό στο μυαλό μου να κατέβω στο νησί μόνιμα, το γραφείο ήταν απλά η αφορμή. Ακούγεται σούπερ στους περισσότερους το να μπορείς να δουλεύεις απ’ το σπίτι, αλλά σε μένα δεν ταιριάζει πια. Το γεγονός ότι πλέον βγαίνω απ’ το σπίτι κάθε πρωί, περπατάω, βλέπω κόσμο, μου φτιάχνει πολύ τη διάθεση. Μου λείπει η επικοινωνία ακόμη αλλά κάτι θα κάνουμε και γι αυτό ε; (σταμάτα να μιλάς μόνος σου βρε νούμερο!)
Μένω ξανά μόνος μου! Έφτιαξα όπως γούσταρα το “εξοχικό” των γονιών μου. Εργένικο σπίτι >>>> Φοιτητικό σπίτι. Του λείπουν αρκετά πράγματα ακόμη, αλλά είμαι σε καλό δρόμο. Πήρα μηχανή (easy rider κι έτσι, τρομάρα μου) & αυτοκίνητο. Έμαθα να παρκάρω με χαρακτηριστική άνεση. Πήρα και ποδήλατο. Καναρινί το χρώμα του. Πέστο κιτς, πέστο gay αλλά έχει τον πιο ωραίο σκελετό.- Ποδηλατάδα μέχρι την Αγιά Φωτιά, βουτιά στα γρήγορα, ένα “κάμπο” (νυν Χυμός Χίου) στου Λούκα με μπίτια και τσιλαουτιές. Άνετο 10αράκι.
Έχασα 6-7 κιλά, άνοιξα και 2 τρύπες στη ζώνη. Παίζω 2 φορές την εβδομάδα μπάλα, έμαθα να κάνω σέντρες (φάκιν γιεα), πήγα 3 ολόκληρες βδομάδες γυμναστήριο, προπονήθηκα μια φορά με την τοπική ομάδα Λαίλαπας (Ο Λαίλαπας). Πήγα και μετά από χρόνια στο γήπεδο.
Ξαναβρέθηκα με την παρέα του λυκείου, ταιριάξαμε πιο πολύ από τότε. Γνώρισα τόσο κόσμο όσο δεν γνώρισα τόσα χρόνια στη Θεσσαλονίκη (τόσο.. όσο.. τόσο; είναι να απορείς γιατί μου έβαλαν 11 στην έκθεση). Βγαίνω σε σταθερή βάση 3-4 φορές την εβδομάδα. Έχω ξεχάσει πότε είπα τελευταία φορά “Προτιμώ να μείνω μέσα σήμερα”. Η Παρασκευή έγινε η αγαπημένη μου ημέρα. Στην Κινηματογραφική λέσχη τα είδα όλα, από το πως ξεγεννούν πρόβατα μέχρι κινέζικο κορεάτικο γουέστερν. Απουσία μόνο στην πρώτη προβολή! Το ρόδι έγινε το χειμωνιάτικο στέκι μου. Καιρό είχα να δεθώ έτσι με cafe-bar! Cut!
Ένα βότκα-μαρτίνι παρακαλώ. Γεια μας!
Και άλλα πολλά, σημαντικά και ασήμαντα, ωραία και άσχημα… γεμάτη χρονιά
ΥΓ1. Τσεκ το βιντεάκι, είναι αγαπημένο!
ΥΓ2. Μου λείπει η Θεσσαλονίκη λιγότερο από όσο περίμενα αλλά μάλλον αυτό είναι θέμα γι’ άλλο ποστάκι, όταν με το καλό “ανέβω πάνω”
Πανελλαδική Ποδηλατοπορεία 2010
Μιας και έχω μια ευαισθησία παραπάνω για θέματα που αφορούν το περιβάλλον ας το ποστάρω, μπορεί κάποιος ενδιαφερόμενος να μην το έχει μάθει (λέμε τώρα).
Στη Χίο θα μαζευτούμε στην πλατεία Βουνακίου στις 12:00 με σκοπό να κάνουμε μια βόλτα στην “υπέροχη” πόλη μας, και ανάλογα τη διάθεση και τη μαζικότητα ίσως να κινηθούμε και προς Κάμπο ή Δασκαλόπετρα. Τάδε έφη ένας εκ των Μπασίκλων.
Τα λέμε εκεί με το καναρινί ποδηλατάκι μου.
ΥΓ1. Φέτος το καλοκαίρι θα διοργανωθεί και Ποδηλατικός μαραθώνιος (aka Brevet, όλα τα ξέρω) στη Χίο. Για περισσότερα τσεκ εδώ: http://www.aplotaria.gr/2010/04/podilatein-actions/
ΥΓ2. Μήπως να κάνω ένα λογαριασμό στο twitter; Είναι τώρα ποστ αυτό; :Ρ
ΥΓ3. Έκανα το πρώτο μου μπάνιο επιτέλους, πήρα ήδη 2-3 τόνους μαυρίσματος. Είμαι κανονικός πάκις πλέον. Τώρα θα προσπαθήσω για το γουστόζικο/σέξι μαύρισμα του οικοδόμου. Εύκολα!
Κρίση απεργίες ΔΝΤ
Έτυχε να δω 1-2 δελτία ειδήσεων τις τελευταίες μέρες, να βρεθώ σε αρκετά ουζάκια (τσιρς) με συζητήσεις περί κρίσης και απεργίες και έχω σχετικό μουντ.
- Δεν έχουμε πλάκα που ζητάμε να τιμωρήθουν οι υπεύθυνοι για την κρίση; Το ζητάμε αυτοί που φοροδιαφεύγουν με κάθε ευκαιρία, που βάζουν μέσο για μια κλήση, μια θέση στο δημόσιο, που κάνουν υπερτιμολογήσεις σε προγράμματα/επιδοτήσεις κλπ. Γουί αρ δε σέιμ σιτ, ο καθένας όσο μπορεί!
- Γιατί οι απεργίες μου φαίνονται ανούσιες; Έστω ότι επηρεάζουν την ελληνική κυβέρνηση, πόσο νοιάζεται το ΔΝΤ & η ΕΕ; Είναι σαν τις καταλήψεις που κάναμε πριν κάτι χρόνια για το εκπαιδευτικό σύστημα. Αγωνιζόμαστε αλλά αφού δεν θα καταφέρουμε και τπτ, δεν πάμε ένα καφεδάκι στη παραλία; Σκέφτομαι να “απεργήσω” την Τετάρτη ως μεγαλέμπορας που είμαι, που θα πάμε εκδρομή;
- Οι έμποροι απεργούν γιατί δεν έκοψαν τον 13ο & 14ο μισθό στον ιδιωτικό τομέα;
- Οι δικηγόροι απ’ την άλλη θα απεργήσουν για 2η εβδομάδα, Τέταρτη-Παρασκευή. Δεν θέλουν να χρεώνονται με ΦΠΑ οι υπηρεσίες που προσφέρουν, θέλουν να παρίστανται στα συμβόλαια ακινήτων ανεβάζοντας το κόστος τους, και φυσικά δεν θέλουν να καταργηθούν οι κατώτατες τιμές στις υπηρεσίες τους. Θέλουν στήριξη τα παιδιά :S
Φρι δε μάρκετ επιτέλους!
- Σε σχετική συζήτηση για τα νέα μέτρα, σχεδόν χαρήκαμε γι’αυτά που “έπαθαν” οι δημόσιοι υπάλληλοι. Εννοείται πως όλοι ήμασταν στον ιδιωτικό τομέα. Καλή καρδιά, πάνω απ’ όλα! Μπορώ να φανταστώ την ανάλογη συζήτηση σε μια παρέα δ/υ. “Αυτοί οι ***** του ιδιωτικού πάλι την σκαπουλάρανε !@#@$!@…”.
Δεν είναι καλύτερα να βλέπουμε Παπακαλιάτη;
ΥΓ. Τώρα που είπα κλήση, την πρώτη μέρα με φανάρια στη Χίο πέρασα με κόκκινο. Ακολούθησε χαριτωμένη συζήτηση με το δημοτικό αστυνομικό που ήταν στη διασταύρωση.
Blindfold
1. Morcheeba – Blindfold
2. Protassov – Butterfly Dub
3. Parov Stelar – Lost in Amsterdam
4. DJ T Rock & Squashy – Nice Pretty Girl With a Crooked Smile
5. Cayetano Ft. Valia – Nothing Left To Do
6. White Hinterland – Icarus
7. Ilya – They Died For Beauty
8. Kate Bush – Nocturn
9. Unkle Ft. Moby – God moving over the face of the waters
10. Massive Attack – Safe From Home (Perfecto mix)
11. 2econd Class Citizen – Step Inside (Zoen remix)
12. Club De Belugas – The Road is Lonesome
13. Deja Vu – Confused
14. Monsieur Minimal – Soul
15. Thom Yorke – The eraser
ΥΓ1. Κορυφαία σόνγκια/Ο τίτλος είναι άκυρος.
ΥΓ2. Για περισσότερα τσεκ το Airplay
ΥΓ3. Mr. Kaskaaaa τα μπίτιααα!
Παπακαλιάτης “4″
Ενώ άλλοι καταπιάνονται με σοβαρά θέματα (βλ. το χρέος, τo σαθρό σύστημα, οι προσωπικές αποτυχίες, τι θα άλλαζε αν κέρδιζα το τζόκερ) , έμενα με απασχολεί η ελληνική τουβού πάνω απ’ όλα. Αλήθεια! Τις Δευτέρες κάτι η κούραση απ’ την μπάλα, κάτι ότι δεν υπάρχει ψυχή έξω [στο κατά τα άλλα ζωντανό νησί μας], καταλήγω να χαζέψω το χαζοκούτι. Για καλή μου τύχη στις 10:00 προβάλλεται το “Τέσσερις” του Παπακαλιάτη. Πάνω κάτω έχω δει όλες τις σειρές του τουλάχιστον μέχρι την μέση. Κάπου εκεί συνήθως χάνεται η μπάλα, και η μία υπερβολή διαδέχεται την άλλη. Φέτος είπα να φτάσω στα άκρα και να μη χάσω επεισόδιο, και “Πραγματικά, δεν υπάρχει αυτό!”, που λέει και ο φίλος μας ο Σταμ ~με μπάσα αλλά gay φωνή~!
Τι έχουν δει τα ματάκια μου μέχρι τώρα;
- ο Παπακαλιάτης ήταν παντρεμένος με την Μακρυπούλια η οποία μένει έγκυος. Έλα όμως που μαθαίνει ότι είναι στείρος! Χωρίζει και ερωτεύεται μια κοπέλα που αποδεικνύεται ότι είναι το εξώγαμο του πατέρα του.
- ο Κουρής είναι σε διάσταση με την γυναίκα του, τα ρίχνει σε μια περίεργη φωτογράφο (Δούκα) και ανακαλύπτει ότι είναι τραβεστί.
- ο Παπασπηλιόπουλος απ’ την άλλη, τα έχει χρόνια με μια φανταστική (και δεν εννοώ γαμάτη) κοπέλα. Μετά βρίσκει τη γυναίκα της ζωής του, η οποία είναι άστεγη και φυσικά τον παρατάει την ημέρα του γάμου τους. Τώρα τα έχει με μια μπάι τύπισσα.
- ο Μουζουράκης είναι με διαφορά ο πιο φυσιολογικός απ’ τους τέσσερις. Απλά κόντεψε να πεθάνει από υπερβολική δόση.
- τέλος η Μεντή, η μητέρα των παιδιών, έχασε τον άντρα της (αυτοκτόνησε για την ακρίβεια), έμαθε ότι είχε εξωσυζυγική σχέση με παιδί, αποφάσισε να σπουδάσει στα 60 της, να τα φτιάξει με παντρεμένο και να χωρίσει αμέσως μετά (deep breath). Στο τελευταίο επεισόδιο μάθαμε ότι είναι και απένταρη, και ότι τα 3 απ’ τα 4 παιδιά της είναι υιοθετημένα!
Ανυπομονούμε όλοι φαντάζομαι για το επόμενο.
ΥΓ. Μιας και πιάσαμε τα σοβαρά:
Το πρώτο μου ξενύχτι
Είμαι μπόμπιρας, το πολύ 6η Δημοτικού. Είμαστε μαζεμένοι εγώ, o bro και οι δύο Δ. Πλησιάζει 15αύγουστος και το χωριό κάνει ένα μεγάλο πανηγύρι στη νέα πλατεία. Πολύ σουρουκλεμέ κατάσταση, αλλά είμαστε πολύ μικροί για να έχουμε τέτοια θέματα. Όλα τα παιδιά του χωριού θα είναι εκεί, μαζί και η Χ. Είναι καστανή με πράσινα μάτια. Είμαι ερωτευμένος. Απ’ το απόγευμα αποφάσισα αποφασίσαμε ότι σήμερα θα κάνω την κίνηση μου. Είναι ένα χρόνο μεγαλύτερη μου, αλλά δεν με πτοεί καθόλου αυτό – αυτοπεποίθηση στα ύψη.
Η στιγμή έρχεται, κάποιος την ειδοποιεί να πάει λίγο πιο μακριά απ’ το χαμό του χορού, ώστε να πάω να της μιλήσω. Πηγαίνω τρέχοντας με μπόλικο άγχος. Ακολουθεί σούπερ διάλογος…
- Γεια!
- Γεια! Με ήθελες κάτι;
- Ναι. Μ’ αρέσεις, θέλεις να τα φτιάξουμε;
- Αχ βρε Παντελή, σε συμπαθώ, αλλά είσαι πολύ μικρός!
- Εντάξει!
Και φεύγω… τρέχοντας.
Το θέαμα ήταν αρκετά αστείο στους άλλους τρεις.
Μερικές ώρες μετά, είμαι ξαπλωμένος στον καναπέ της γιαγιάς Βεργίνας. Δεν μπορώ να κοιμηθώ, ξημερώνει και ακούω μια κασέτα Scorpions στο μισοχαλασμένο μου walkman (έπρεπε να κρατάω τη θήκη της κασέτας αλλιώς ακουγόταν παραμορφωμένη η μουσική). Holiday, Still Loving You, Lonely Nights, Rhythm of Love & Wind of Change.
