Posted on May 12, 2010 - by Dazed

Ένας χρόνος στο Νησί

Ένας χρόνος και κάτι γιατί είναι κάτι μέρες (μωρέ δεν λες βδομάδες καλύτερα;) που γράφω και σβήνω. Πιο πολύ σβήνω για να είμαι ειλικρινής.

Το είχα καιρό στο μυαλό μου να κατέβω στο νησί μόνιμα, το γραφείο ήταν απλά η αφορμή. Ακούγεται σούπερ στους περισσότερους το να μπορείς να δουλεύεις απ’ το σπίτι, αλλά σε μένα δεν ταιριάζει πια. Το γεγονός ότι πλέον βγαίνω απ’ το σπίτι κάθε πρωί, περπατάω, βλέπω κόσμο, μου φτιάχνει πολύ τη διάθεση. Μου λείπει η επικοινωνία ακόμη αλλά κάτι θα κάνουμε και γι αυτό ε; (σταμάτα να μιλάς μόνος σου βρε νούμερο!)

Μένω ξανά μόνος μου! Έφτιαξα όπως γούσταρα το “εξοχικό” των γονιών μου. Εργένικο σπίτι >>>> Φοιτητικό σπίτι. Του λείπουν αρκετά πράγματα ακόμη, αλλά είμαι σε καλό δρόμο. Πήρα μηχανή (easy rider κι έτσι, τρομάρα μου) & αυτοκίνητο. Έμαθα να παρκάρω με χαρακτηριστική άνεση. Πήρα και ποδήλατο. Καναρινί το χρώμα του. Πέστο κιτς, πέστο gay αλλά έχει τον πιο ωραίο σκελετό.- Ποδηλατάδα μέχρι την Αγιά Φωτιά, βουτιά στα γρήγορα, ένα “κάμπο” (νυν Χυμός Χίου) στου Λούκα με μπίτια και τσιλαουτιές. Άνετο 10αράκι.

Έχασα 6-7 κιλά, άνοιξα και 2 τρύπες στη ζώνη. Παίζω 2 φορές την εβδομάδα μπάλα, έμαθα να κάνω σέντρες (φάκιν γιεα), πήγα 3 ολόκληρες βδομάδες γυμναστήριο, προπονήθηκα μια φορά με την τοπική ομάδα Λαίλαπας (Ο Λαίλαπας). Πήγα και μετά από χρόνια στο γήπεδο.

Ξαναβρέθηκα με την παρέα του λυκείου, ταιριάξαμε πιο πολύ από τότε. Γνώρισα τόσο κόσμο όσο δεν γνώρισα τόσα χρόνια στη Θεσσαλονίκη (τόσο.. όσο.. τόσο; είναι να απορείς γιατί μου έβαλαν 11 στην έκθεση). Βγαίνω σε σταθερή βάση 3-4 φορές την εβδομάδα. Έχω ξεχάσει πότε είπα τελευταία φορά “Προτιμώ να μείνω μέσα σήμερα”. Η Παρασκευή έγινε η αγαπημένη μου ημέρα. Στην Κινηματογραφική λέσχη τα είδα όλα, από το πως ξεγεννούν πρόβατα μέχρι κινέζικο κορεάτικο γουέστερν. Απουσία μόνο στην πρώτη προβολή! Το ρόδι έγινε το χειμωνιάτικο στέκι μου. Καιρό είχα να δεθώ έτσι με cafe-bar! Cut!

Ένα βότκα-μαρτίνι παρακαλώ. Γεια μας!

Και άλλα πολλά, σημαντικά και ασήμαντα, ωραία και άσχημα… γεμάτη χρονιά

ΥΓ1. Τσεκ το βιντεάκι, είναι αγαπημένο!

ΥΓ2. Μου λείπει η Θεσσαλονίκη λιγότερο από όσο περίμενα αλλά μάλλον αυτό είναι θέμα γι’ άλλο ποστάκι, όταν με το καλό “ανέβω πάνω”