Έι! Follooooooooooooow me

Κάποια μέρα θα μιλήσω και για τα Σάββατα!

ΥΓ. Όχι άλλα μελαγχολικά τραγούδια!

Μεταξύ του “Είσαι φίνο φανταράκι…” και του “You’re in the army now”…

Θυμάμαι παλιά πως αντιδρούσα σε ανάλογους “κεφάτους” καιρούς! Με δυσκολία σηκωνόμουν απ’ το κρεβάτι, κλειστά παντζούρια, έλεγα τα απαραίτητα (“καφές;” …και πιο μετά …”πίτσα;”), και εννοείται δεν έβγαινα απ’ το σπίτι πριν βραδιάσει. Ή μάλλον δεν έβγαινα απ’ το σπίτι καθόλου. Βελτιωμένος!

Τη Δευτέρα μας άφησε ο Ronnie James DIO. Μεγάλη μου αδυναμία στο Λύκειο. Καημό το είχα τότε, που δεν έκαναν ένα αφιέρωμα στο Jammin για τους Rainbow, μιας και youtube δεν υπήρχε.

Όλη η γειτονιά πρέπει να είχε μάθει τη live έκδοση του Mistreated (μαζί και κάτι στριγγλιές), ειδικά τα καλοκαιριά πρέπει να ‘μασταν το πιο φασαριόζικο σπίτι. Τώρα μας εκδικούνται το Πάσχα και γενικά όποτε κάνουν bbq. Bastards! Σπάει η φωνή μουυυ σιδέρααα vs I’ve been mistreaaaaaated 1-1!

Κατέβασα την καινούρια ταινία του συμπαθέστατου Grondin, αλλά δυστυχώς δεν βλέπεται. Θριλεράκι της κακιάς ώρας (4.0). Super fast forward. Το Mary and Max απ’την άλλη, γλυκό, ωραίο OST, σούπερ φώνες (7.0).

* αυτό με τα υποκοριστικά πρέπει να το κόψω, δεν ταιριάζει με το βαρβατίλικο (χουατ;) προφίλ μου

ΥΓ. Καφές + λουκουμάκι με άρωμα λεμόνι (10)

Καλό τριήμερο!

Το είχα καιρό στο μυαλό μου να κατέβω στο νησί μόνιμα, το γραφείο ήταν απλά η αφορμή. Ακούγεται σούπερ στους περισσότερους το να μπορείς να δουλεύεις απ’ το σπίτι, αλλά σε μένα δεν ταιριάζει πια. Το γεγονός ότι πλέον βγαίνω απ’ το σπίτι κάθε πρωί, περπατάω, βλέπω κόσμο, μου φτιάχνει πολύ τη διάθεση. Μου λείπει η επικοινωνία ακόμη αλλά κάτι θα κάνουμε και γι αυτό ε; (σταμάτα να μιλάς μόνος σου βρε νούμερο!)

Μένω ξανά μόνος μου! Έφτιαξα όπως γούσταρα το “εξοχικό” των γονιών μου. Εργένικο σπίτι >>>> Φοιτητικό σπίτι. Του λείπουν αρκετά πράγματα ακόμη, αλλά είμαι σε καλό δρόμο. Πήρα μηχανή (easy rider κι έτσι, τρομάρα μου) & αυτοκίνητο. Έμαθα να παρκάρω με χαρακτηριστική άνεση. Πήρα και ποδήλατο. Καναρινί το χρώμα του. Πέστο κιτς, πέστο gay αλλά έχει τον πιο ωραίο σκελετό.- Ποδηλατάδα μέχρι την Αγιά Φωτιά, βουτιά στα γρήγορα, ένα “κάμπο” (νυν Χυμός Χίου) στου Λούκα με μπίτια και τσιλαουτιές. Άνετο 10αράκι.

Έχασα 6-7 κιλά, άνοιξα και 2 τρύπες στη ζώνη. Παίζω 2 φορές την εβδομάδα μπάλα, έμαθα να κάνω σέντρες (φάκιν γιεα), πήγα 3 ολόκληρες βδομάδες γυμναστήριο, προπονήθηκα μια φορά με την τοπική ομάδα Λαίλαπας (Ο Λαίλαπας). Πήγα και μετά από χρόνια στο γήπεδο.

Ξαναβρέθηκα με την παρέα του λυκείου, ταιριάξαμε πιο πολύ από τότε. Γνώρισα τόσο κόσμο όσο δεν γνώρισα τόσα χρόνια στη Θεσσαλονίκη (τόσο.. όσο.. τόσο; είναι να απορείς γιατί μου έβαλαν 11 στην έκθεση). Βγαίνω σε σταθερή βάση 3-4 φορές την εβδομάδα. Έχω ξεχάσει πότε είπα τελευταία φορά “Προτιμώ να μείνω μέσα σήμερα”. Η Παρασκευή έγινε η αγαπημένη μου ημέρα. Στην Κινηματογραφική λέσχη τα είδα όλα, από το πως ξεγεννούν πρόβατα μέχρι κινέζικο κορεάτικο γουέστερν. Απουσία μόνο στην πρώτη προβολή! Το ρόδι έγινε το χειμωνιάτικο στέκι μου. Καιρό είχα να δεθώ έτσι με cafe-bar! Cut!

Ένα βότκα-μαρτίνι παρακαλώ. Γεια μας!

Και άλλα πολλά, σημαντικά και ασήμαντα, ωραία και άσχημα… γεμάτη χρονιά

ΥΓ1. Τσεκ το βιντεάκι, είναι αγαπημένο!

ΥΓ2. Μου λείπει η Θεσσαλονίκη λιγότερο από όσο περίμενα αλλά μάλλον αυτό είναι θέμα γι’ άλλο ποστάκι, όταν με το καλό “ανέβω πάνω”

Τα καλά νέα είναι ότι μετράω 20 ώρες ύπνου τις δύο τελευταίες μέρες και νιώθω άλλος άνθρωπος.

Βγήκαν τα όσκαρ. Δεν έχω δει σχεδόν τίποτα. Κατεβάζω το Hurt Locker. Δεν με ενθουσιάζει η υπόθεση – το περίεργο είναι ότι έχει σκηνοθετηθεί από την Κathryn Bigelow (γυναίκα γαρ [σαν δεν ντρέπομαι]). Είδα όμως το Up in the Air, και ενθουσιάστηκα με τον Clooney, στο 2ο μισό της ταινίας ήταν και άνθρωπος εκτός από γόης. Την παρασκευή στην Κινηματογραφική Λέσχη Χίου έχει επιτέλους μια καλή ταινία*, “Η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής σου”. Must see.

“Έχασα” τον Ian Brown στην Θεσσαλονίκη και δεν το μετάνιωσα καθόλου. Από μουσική δεν έχω πολλά να σας πω εδώ, έρχεται όμως special (τι άλλο θα πω για να κρατήσω το ενδιαφέρον :Ρ) συλλογή στο επόμενο post.

Bγήκαν οι λαλάδες (άγριες τουλίπες). Περιμένω ποδηλατάδα στο Θολοποτάμι και στα γύρω χωριά, αντίστοιχη της περσινής.

Και ένα τραγουδάκι που το ακούω τελευταία:

* Αυτό ήταν πιο πολύ για να δώσω ένα linkaki στο αγαπημένο Aplotaria.gr

υγ1. Ο dazed του 2010 θα ασχολείται κυρίως με multimedia, έτσι κι αλλιώς πότε δεν ήταν καλός στα λόγια.

υγ2. Για καλή αρχή, το instrumental κομμάτι των XX, Intro.

υγ3. Καλή χρονιά

Για όσους δεν γνωρίζουν το nickname μου είναι απ’ το τραγούδι των Led Zeppelin, Dazed and Confused.

Αυτά τα λίγα για αρχή!

υγ 1. Το καταπληκτικό logo είναι του comfakia.

υγ 2. Πρέπει να έφαγα πάνω από 3 ώρες για να βρω ένα wordpress template της ωφελιάς και το αποτέλεσμα είναι, στη καλύτερη περίπτωση, μέτριο.

υγ 3. είμαι φαν των υγ