Οι Interpol στο στάδιο της Αγ. Ερμιόνης!
Πηγαίνουμε με τον θείο Μήτσο, τον Τάκη, τον Παντελή και το μαράκι. Η είσοδος του σταδίου είναι παραδοσιακά φτιαγμένη (μπλε μικρό πορτάκι, ασβεστομένος τοίχος). Πως θα μπορούσε να ήταν αλλιώς. Η παρέαμ προτιμάει να μείνει καθιστή, με τον Τάκη και τον Θείο τον Μήτσο να κοιμούνται στο λέπτο. Εγώ πάω κοντά στη σκηνή να τους απολαύσω. Απέναντι μου είναι η Γωγώ Μαστροκώστα, η μητέρα του Paul Banks! Μας τραγουδάει όπερα στα ελληνικά. Παραξενεύομαι, αλλά όχι πολύ! Αυτό που μας ενοχλεί (εμένα και του Πολ) είναι η Κυριακή της Φαίδρας, που κάθεται δίπλα μας και δεν έχει βάλει γλώσσα μέσα. Δεν το απολαμβάνω όσο θέλω, όποτε αποφασίζω να το δω απ’ την τηλεόραση, καθώς προβάλλεται απ’ όλα τα κανάλια.

(επόμενη σκηνή) Είμαι στους Βαβίλους, στο σπίτι της γιαγιάς μου, ανοίγω την τηλεόραση, και έχει έκτακτα δελτία παντού. Γκαντεμιά! Ξυπνάω!

Έι! Follooooooooooooow me

Γλυκόξινο Κοτόπουλο με κρασί Μοσχάτο

2 μεγάλα φιλέτα κοτόπουλου χτυπημένα και κομμένα σε λεπτά μπαστουνάκια
1 μεγάλο κρεμμύδι καθαρισμένο και κομμένο σε φέτες λεπτές
1 μεγάλο καρότο καθαρισμένο και κομμένο σε μπαστουνάκια λεπτά.
1 κόκκινη πιπεριά κομμένη σε μπαστουνάκια (τι σκατά θα τα κάνουμε τόσα μπαστουνάαακιααα)
3 κ.σ. ελαιόλαδο
1 φλ. τσαγιού γλυκό λευκό κρασί Μοσχάτο
2 φουσκωτές κ.σ. κέτσαπ
3.5 κ.σ. βαλσάμικο ξύδι
2 κ.σ ξύδι από λευκό κρασί
1 κ.γλ. πιπερόριζα σε σκόνη
1 γεμάτη κουταλιά θυμαρίσιο μέλι
λίγο αλάτι

Βάζουμε το λαδάκι στο γουόκ μας, αφήνουμε να ζεσταθεί και προσθέτουμε τα λαχανικά μαζί με το κοτόπουλο. Ναι τα μπαστουνάκια! Τσρ τσρ χαμός, δεν αγχωνόμαστε! Η φωτιά μέτρια (4/6 στην δικιά μου κουζίνα, πράξτε αναλόγως). Μόλις πάρει χρώμα το κοτόπουλο από όλες τις μεριές, σβήνουμε με κρασί και καρυκεύουμε με πιπερόριζα. Όταν εξατμιστεί το αλκοόλ, ρίχνουμε τα ξύδια μαζί με την κέτσαπ, αφού τα έχουμε ανακατέψει σε ένα ποτηράκι. Αφήνουμε να καραμελώσει για 5-10 λεπτά, και προσθέτουμε και το μέλι. Σε 2 λεπτάκια το φαγητό είναι έτοιμο! Αλατίζουμε και σερβίρουμε με ρύζι καρολίνα.

Η συνταγή είναι για 4 άτομα, αλλά όχι πολύ δυνατούς :Ρ
Οι βαθμολογίες που πήρε είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικές:
8, 8.5, 8.5, 9

Καλή όρεξη!

TIP1: Οι αρχάριοι ας έχουν όλα τα υλικά έτοιμα πριν ξεκινήσουν το μαγείρεμα.
TIP2: Για σαλάτα προτιμήστε ρόκα με παρμεζάνα και κρασί λευκό (δεν κακό του Χατζημιχάλη [όταν γίνω κρασογκούρου {ευκολάκι} θα γράψω σχετικό ποστ]).

ΥΓ1.Είχα να μαγειρέψω από Θεσσαλονίκη, και αν θυμάμαι καλά, είναι η πρώτη φορά που μαγειρεύω κάτι εκτός ψητού! Πανηγυρισμοί.
ΥΓ2. Η ορίτζιναλ συνταγή είναι της Ντίνας Νικολάου απ’ τους Νηστικούς πράκτορες.
ΥΓ3. Το σχέδιο ήταν να βγάλω before/after φωτογραφίες του πιάτου αλλά δυστυχώς βάρυνα μετά το φαγητό και δεν… Βολευτείτε με την μπιφόρ.

Κομπάρσος: Μίμης Μάκης
Πρωταγωνιστής: Πάντζος

Καλημέρα! Συγγνώμη για το παρακάτω μήνυμα, δε θα σε ενοχλήσω ξανά για τέτοιο λόγο. Απλά όπως κάθε παιδί, έτσι κι εγώ θέλω να στηρίξω τον πατέρα μου στην προσπάθεια που κάνει στην πολιτική σκηνή του τόπου. Έτσι λοιπόν θέλω να σου ζητήσω, αν δεν αντιβαίνει στις πολιτικές σου πεποιθήσεις και αν δεν έχεις οποιαδήποτε άλλη υποχρέωση να ψηφίσεις &^@#^*^#&*^, που βάζει υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος #$$#@ με το συνδυασμό του #$@######$#@. Ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ και πάλι συγγνώμη για την ενόχληση.

Δεν ενοχλείς μάγκα μου!

Στο email της εταιρίας μας λάβαμε email από 2ο υποψήφιο για να τον στηρίξουμε. Τα στοιχεία μας πάρθηκαν απ’ το Επιμελητήριο Χίου (ιλεγκάλ). Nice…

Ο τρίτος όμως είναι ο καλύτερος. Είμαι στο ιατρείο ορθοπεδικού (ναι σας γράφω με 7 δάχτυλα κατά μ/ο) και κρυφακούω:
“…κάνω και μια νέα προσπάθεια αυτόν τον καιρό να βοηθήσω τον τόπο…μπλα μπλα… πόσους σταυρούς μπορείς να μου δώσεις; … μπλα μπλα… το ‘να χέρι νίβει τ’άλλο…”
Ο ασθενής ένιωσε προσβεβλημένος και με σιγουριά τον βεβαίωσε ότι θα κάνει ό,τι μπορεί!

Αύριο ψηφίζω τον λιγότερο άχρηστο/αντιπαθητικό. Άσχημα τα πράγματα.

Θα έβαζα Cinematic Orchestra τραγουδάκι άλλα είπαμε…

Κάποια μέρα θα μιλήσω και για τα Σάββατα!

ΥΓ. Όχι άλλα μελαγχολικά τραγούδια!

Μεταξύ του “Είσαι φίνο φανταράκι…” και του “You’re in the army now”…

[Show as slideshow]

Οι photos είναι απ’ το καφέ Ya Mati, στη Βολισσό!

Ελλείψει ενδιαφέροντος για συλλογή, έχει μόνο videaki αυτή τη βδομαδα! Οι στίχοι είναι από μια έκθεση της Mary Schmich στη Chicago Tribune με τίτλο Advice, like youth, probably just wasted on the young (άνω τελεία) αξίζουν

Ladies and Gentlemen of the class of ’99
If I could offer you only one tip for the future, sunscreen would be
it. The long term benefits of sunscreen have been proved by
scientists whereas the rest of my advice has no basis more reliable
than my own meandering
experience…I will dispense this advice now. Enjoy the power and beauty of your youth; oh nevermind; you will not
understand the power and beauty of your youth until they have faded.
But trust me, in 20 years you’ll look back at photos of yourself and
recall in a way you can’t grasp now how much possibility lay before
you and how fabulous you really looked….You’re not as fat as you
imagine. Don’t worry about the future; or worry, but know that worrying is as
effective as trying to solve an algebra equation by chewing
bubblegum. The real troubles in your life are apt to be things that
never crossed your worried mind; the kind that blindside you at 4pm
on some idle Tuesday. Do one thing everyday that scares you Sing Don’t be reckless with other people’s hearts, don’t put up with
people who are reckless with yours. Floss Don’t waste your time on jealousy; sometimes you’re ahead, sometimes
you’re behind…the race is long, and in the end, it’s only with
yourself. Remember the compliments you receive, forget the insults; if you
succeed in doing this, tell me how. Keep your old love letters, throw away your old bank statements. Stretch Don’t feel guilty if you don’t know what you want to do with your
life…the most interesting people I know didn’t know at 22 what they
wanted to do with their lives, some of the most interesting 40 year
olds I know still don’t. Get plenty of calcium. Be kind to your knees, you’ll miss them when they’re gone. Maybe you’ll marry, maybe you won’t, maybe you’ll have children,maybe
you won’t, maybe you’ll divorce at 40, maybe you’ll dance the funky
chicken on your 75th wedding anniversary…what ever you do, don’t
congratulate yourself too much or berate yourself either – your
choices are half chance, so are everybody else’s. Enjoy your body,
use it every way you can…don’t be afraid of it, or what other people
think of it, it’s the greatest instrument you’ll ever
own.. Dance…even if you have nowhere to do it but in your own living room. Read the directions, even if you don’t follow them. Do NOT read beauty magazines, they will only make you feel ugly. Get to know your parents, you never know when they’ll be gone for
good. Be nice to your siblings; they are the best link to your past and the
people most likely to stick with you in the future. Understand that friends come and go,but for the precious few you
should hold on. Work hard to bridge the gaps in geography and
lifestyle because the older you get, the more you need the people you
knew when you were young. Live in New York City once, but leave before it makes you hard; live
in Northern California once, but leave before it makes you soft. Travel. Accept certain inalienable truths, prices will rise, politicians will
philander, you too will get old, and when you do you’ll fantasize
that when you were young prices were reasonable, politicians were
noble and children respected their elders. Respect your elders. Don’t expect anyone else to support you. Maybe you have a trust fund,
maybe you have a wealthy spouse; but you never know when either one
might run out. Don’t mess too much with your hair, or by the time you’re 40, it will
look 85. Be careful whose advice you buy, but, be patient with those who
supply it. Advice is a form of nostalgia, dispensing it is a way of
fishing the past from the disposal, wiping it off, painting over the
ugly parts and recycling it for more than
it’s worth. But trust me on the sunscreen…

Θυμάμαι παλιά πως αντιδρούσα σε ανάλογους “κεφάτους” καιρούς! Με δυσκολία σηκωνόμουν απ’ το κρεβάτι, κλειστά παντζούρια, έλεγα τα απαραίτητα (“καφές;” …και πιο μετά …”πίτσα;”), και εννοείται δεν έβγαινα απ’ το σπίτι πριν βραδιάσει. Ή μάλλον δεν έβγαινα απ’ το σπίτι καθόλου. Βελτιωμένος!

Τη Δευτέρα μας άφησε ο Ronnie James DIO. Μεγάλη μου αδυναμία στο Λύκειο. Καημό το είχα τότε, που δεν έκαναν ένα αφιέρωμα στο Jammin για τους Rainbow, μιας και youtube δεν υπήρχε.

Όλη η γειτονιά πρέπει να είχε μάθει τη live έκδοση του Mistreated (μαζί και κάτι στριγγλιές), ειδικά τα καλοκαιριά πρέπει να ‘μασταν το πιο φασαριόζικο σπίτι. Τώρα μας εκδικούνται το Πάσχα και γενικά όποτε κάνουν bbq. Bastards! Σπάει η φωνή μουυυ σιδέρααα vs I’ve been mistreaaaaaated 1-1!

Κατέβασα την καινούρια ταινία του συμπαθέστατου Grondin, αλλά δυστυχώς δεν βλέπεται. Θριλεράκι της κακιάς ώρας (4.0). Super fast forward. Το Mary and Max απ’την άλλη, γλυκό, ωραίο OST, σούπερ φώνες (7.0).

* αυτό με τα υποκοριστικά πρέπει να το κόψω, δεν ταιριάζει με το βαρβατίλικο (χουατ;) προφίλ μου

ΥΓ. Καφές + λουκουμάκι με άρωμα λεμόνι (10)

Καλό τριήμερο!